راهبرد اینترنشنال گرفتار کردن ایرانیان در دام نفرت از یکدیگر است

اخبار توسعه- بابک نگاهداری رئیس مرکز پژوهش های مجلس، با اشاره به پیچیده‌تر شدن ابعاد جنگ شناختی علیه ایران، اظهار داشت: یکی از تحولات مهم در شیوه مواجهه دشمنان با ملت ایران، عبور از تلاش برای تغییر نگرش‌های سیاسی به سمت تخریب مناسبات اجتماعی است. در این الگو، هدف صرفاً آن نیست که مردم نسبت به یک سیاست یا حتی حکومت بدبین شوند بلکه تلاش می‌شود جامعه ایران به مجموعه‌ای از گروه‌های متخاصم تبدیل شود که هیچ تصویر مشترکی از گذشته، حال و آینده خود ندارند.

وی افزود: راهبرد رسانه‌هایی مانند ایران اینترنشنال و حافظه تاریخی را باید در همین چارچوب تحلیل کرد. این رسانه‌ها با برجسته‌سازی گزینشی حوادث، بازتعریف شخصیت‌ها و دامن زدن به تعارضات سیاسی و اجتماعی، می‌کوشند تفاوت‌ها و کنش‌های طبیعی جامعه ایران را به دشمنی‌های عمیق تبدیل کنند. در این الگو، تاریخ دیگر عرصه فهم گذشته نیست؛ به انبار مهمات جنگ امروز ایرانیان علیه یکدیگر تبدیل می‌شود.

خطرناک‌ترین محصول جنگ شناختی، ایرانی‌ای است که هم‌وطن خود را بزرگ‌ترین تهدید علیه آینده ایران تصور می‌کند

رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس، خاطرنشان کرد: در این شیوه روایت‌سازی، ایرانیان دائماً به دسته‌های متخاصم تقسیم می‌شوند. گروه‌هایی که هرکدام باید دیگری را مسئول همه ناکامی‌های تاریخی و مسائل امروز کشور بدانند. خطرناک‌ترین محصول جنگ شناختی، ایرانی‌ای است که دشمن بیرونی را فراموش کرده و هم‌وطن خود را بزرگ‌ترین تهدید علیه آینده ایران تصور می‌کند.

وی ادامه داد: باید توجه داشت که نفرت‌سازی الزاماً با جعل کامل واقعیت آغاز نمی‌شود. گاهی یک حادثه واقعی، بخشی از تاریخ یا یک اختلاف سیاسی موجود، با حذف زمینه‌ها و برجسته‌سازی هدفمند به روایتی تبدیل می‌شود که نتیجه آن تحریک خشم و تعمیق خصومت اجتماعی است. در چنین وضعیتی، حقیقت نیز می‌تواند در خدمت یک روایت مخرب قرار گیرد. زیرا مسئله فقط صحت یک واقعه نیست، بلکه معنایی است که از آن ساخته می‌شود.

گاهی یک جریان سیاسی برای شکست رقیب خود، ادبیاتی را به کار می‌گیرد که نتیجه نهایی آن گسترش نفرت اجتماعی است

رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس، با اشاره به مسئولیت نخبگان، رسانه‌ها و فعالان سیاسی کشور گفت: یکی از خطاهای راهبردی آن است که کنشگران داخلی، پیروزی در منازعات سیاسی کوتاه‌مدت را بر حفظ بنیان‌های همبستگی ملی ترجیح دهند. گاهی یک جریان سیاسی برای شکست رقیب خود، ادبیاتی را به کار می‌گیرد که نتیجه نهایی آن نه پیروزی سیاسی، بلکه گسترش نفرت اجتماعی است. باید مراقب بود رقابت‌های داخلی به تأمین‌کننده مواد اولیه پروژه‌هایی تبدیل نشود که موجودیت ایران قدرتمند و منسجم را برنمی‌تابند.